Το πραγματικό όφελος πίσω από την Τραπεζική Ένωση

Η διαδικασία της τραπεζικής ένωσης της Ευρωζώνης έχει προχωρήσει σημαντικά και θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει ολοκληρωθεί περισσότερη από τη μισή διαδρομή προς την ένωση. Όμως θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τον τομέα της εποπτείας και των ρυθμιστικών αρχών όπου έχει υπάρξει σημαντική πρόοδος από τον τομέα της διάσωσης (πως αντιμετωπίζουμε μία προβληματική τράπεζα) όπου η πρόοδος είναι σχεδόν μηδενική.

Για παράδειγμα, αν μία τράπεζα δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει την λειτουργία της με ίδια μέσα, αλλά ούτε από τους επενδυτές της (bail-in), τότε η διάσωσή της είναι υπόθεση της κυβέρνησης της χώρας στην οποία βρίσκεται ώστε να την ανακεφαλαιοποιήσει (bail-out). Αυτή η κατάσταση είναι τελείως ασύμμετρη καθώς η εποπτεία γίνεται κεντρικά, ενώ ο λογαριασμός πληρώνεται τοπικά. Η ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης, δεν θα λύσει μόνο αυτό το πρόβλημα, θα βοηθήσει τις τράπεζες να διαμορφώσουν περισσότερο τις διευρωπαϊκές τους στρατηγικές.

Ποιο είναι όμως το όφελος από μία τέτοια ενέργεια; Ας το δούμε μέσω ενός παραδείγματος. Αν οι Ελληνικές τράπεζες, λόγω της τραπεζικής ένωσης, ασκούσαν δραστηριότητα και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης, τότε η έκθεσή τους στην Ελληνική οικονομία θα ήταν σχετικά μικρότερη. Οπότε οι ανάγκες τους για κεφάλαια θα ήταν μικρότερη. Επίσης η επιρροή που ασκεί το συστημικό ρίσκο κάθε ξεχωριστής χώρας στο ρίσκο του ιδιωτικού τομέα, θα μοιραζόταν πιο ομοιόμορφα εντός της ένωσης χωρίς να απομονώνεται σε χώρες οι οποίες για κάποιο λόγο βρίσκονται σε κρίση ή ύφεση. Τέλος, αν κάποια τράπεζα αντιμετώπιζε πρόβλημα βιωσιμότητας, η συμμετοχή ιδιωτικών κεφαλαίων για την ανακεφαλαιοποίησή της θα ήταν πιο εύκολη, καθώς την τελική εγγύηση αυτής θα την έδινε η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών και όχι κάποια τοπική κυβέρνηση.

Πάνω στο συγκεκριμένο θέμα γίνονται πολλές συζητήσεις σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι διαφωνίες που έχουν προκύψει, δεν αφορούν στο αν πρέπει ή δεν πρέπει να ολοκληρωθεί η τραπεζική ένωση, αλλά με ποιο τρόπο θα γίνει κάτι τέτοιο. Πιο συγκεκριμένα, οι συντηρητικές δυνάμεις αναφέρουν ότι θα έπρεπε πρώτα να μειωθεί το ρίσκο στις πιο προβληματικές τράπεζες και στη συνέχεια να συμμετάσχουν στην ένωση, ενώ οι πιο φιλελεύθερες δυνάμεις υποστηρίζουν πως πρέπει η ένωση να προχωρήσει άμεσα, ενώ παράλληλα να εργαζόμαστε καθημερινά στην μείωση του ρίσκου του τραπεζικού συστήματος και κάθε τράπεζας ξεχωριστά. Αν κάτι λείπει αυτή τη στιγμή από τις συζητήσεις είναι μία πολιτική δέσμευση μεταξύ των χωρών μελών ότι μέσα σε ένα “χ” χρονικό διάστημα θα πρέπει να έχουμε ολοκληρώσει την ένωση. Η δημιουργία ενός χρονοδιαγράμματος για την ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης θα λειτουργήσει ως τροφοδότης εμπιστοσύνης όλου του τραπεζικού συστήματος της Ευρωζώνης το οποίο όλοι γνωρίζουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με τα κόκκινα δάνεια.

Βρείτε μας επίσης στο

Facebook Twitter LinkedIN Google+

Επιμέλεια: Φρουζάκης Θεοχάρης, IMC (frouzakis@moneyworld.gr)